Je blijft functioneren. Je blijft geven. Je blijft doen wat nodig is. Maar ondertussen groeit de afstand tussen wie jij bent en hoe je leeft. Je dagen vullen zich met verantwoordelijkheden, terwijl jijzelf steeds minder ruimte inneemt in je eigen leven.

Wat nu voelt als ‘dit klopt niet helemaal’, wordt langzaam:
‘Ik herken mezelf niet meer in wie ik ben geworden.’

Je went eraan dat jouw verlangens geen plek krijgen.
Dat je keuzes vooral draaien om wat moet, niet om wat jij wilt.
Dat je leven goed loopt, maar niet meer goed voelt — omdat je blijft uitstellen wat je diep vanbinnen al weet.

En dat is het echte gevaar: dat je op een dag wakker wordt en beseft dat je een leven hebt geleefd dat klopte voor iedereen… behalve voor jou.